و نماى او از عالم زمين بوده باشد نتواند در يافتن كه مبدأ مخلوقات عالم زمين چه بوده . پس به طريق اولى كه از درك مبدأ عالم سماوى عاجز و قاصر باشد ، و يقين است كه عجايب مخلوقات و غرايب مصنوعات عالم كلّى را موجودى جزوى در شمار نتواند آورد ا يحيط ما يفنى بما لا ينفد « 68 » پس اگر در هر قرنى هزار پيغمبر مبعوث شوند و آن پيغامبران به عبارتهاى فصيح از عجايب مخلوقات عالم سخن گويند بيان نتوانند كردن مگر اندكى ، و آنچه بيان كنند هم به تعليم و مشيّت حق تعالى باشد ، چنان كه در كلام مجيد مىفرمايد وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ « 69 » هركس از آنچه بيند خبر دهد و صورتها جلوه كند ، امّا آنكه در شمار آيد كجا خبر تواند داد از آنچه در شمار نيايد ؟ و همچنان كه ما بر اوايل و مبادى افعال حق تعالى مطّلع نمىتوانيم شد بر

--> ( 68 ) . آيا چيزى كه فناپذير مىباشد مىتواند احاطه بر ذاتى داشته باشد كه تمام شدنى نيست و بىنهايت است ؟ ( 69 ) . قسمتى از آيه 256 از سوره 2 مردم به هيچ مرتبه از دانش خدا احاطه نتوانند كرد - مگر به آنچه او بخواهد - قلمرو علم او بالاتر از آسمانها و زمين است ، و حفظ آن دو ، بر او گران نيايد و هم او و الا و بزرگ است .